Bas Martens

Ken je die mop van die transavia passagiers die naar Delayed vlogen?

Vandaag (woensdag) zou ik mijn CPL 4 vliegen, de allerlaatste check in het USA traject, maar door een gebrek aan een examinator moest ik helaas mijn vlucht cancellen. Het is nog onduidelijk wanneer het wel gaat lukken…het kan morgenochtend gebeuren, of pas na het weekend.

Afwachten dus, maar we houden de moed erin!

Afgelopen donderdag stond mijn IFR examen op het rooster. IFR (Instrument Flight Rules) wil zeggen dat je het vliegtuig vliegt door alleen maar naar de instrumenten te kijken (scannen) en dus niet kan genieten van het uitzicht. Het IFR examen is een 2 uur durende vlucht waarbij verschillende aspecten van het IFR vliegen getest worden.

Na een mondelinge overhoring van de theorie van een uur lang stegen we om half 8 s’ochtends op om 2 uur lang te gaan stoeien met het vliegtuig en de instrumenten. Omdat het nog vroeg in de ochtend was, was de lucht nog vrij stabiel waardoor het onder controle houden van het vliegtuig goed te doen was. Het ging allemaal goed, op een paar kleine dingen na.

Na de landing op Falcon Field kreeg ik te horen dat ik geslaagd was voor het examen en dus mijn Instrument Rating op zak heb! Een hele opluchting weer en een stap dichter bij huis. Vrijdag heb ik de 1e van een 4-tal vluchten gedaan die horen bij het Commercial Pilot License (CPL) traject. Deze vluchten zijn weer ouderwets VFR vliegen en geven na het behalen van CPL vlucht 4 het brevet voor het vervoeren van betalende lading!

Als het goed is vlieg ik deze check komende woensdag en als ik deze ook haal is mijn fase in de USA afgesloten! Een heerlijk vooruitzicht en dus nu nog even genieten van het mooie weer hier voordat ik weer in de regen stap in Nederland.

Hopelijk tot heel snel!!!

Ola allemaal!

Deze week komen de laatste IFR vluchten eraan. Nog 3 vluchten met de instructeur en de vlucht erop mijn IFR eindcheck! Als het IFR traject is afgesloten volgen er nog 4 VFR vluchten en dan is het vliegen in de USA ten einde!

Een mooi moment dus om naar uit te kijken, maar voor het zover is moeten er nog wel 2 belangrijke check vluchten gedaan worden. Zoals iedereen altijd zegt: De laatste loodjes…..juist ja. Het is even doorbijten nu met temperaturen van 40 graden, checks die eraan komen, en het gemis van onze Towncar die we verkocht hebben aan de nieuwe groep.

Ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen en hopelijk een snelle en vlotte thuiskomst!

Na een week slecht weer en dus niet vliegen hebben we vrijdagmiddag de auto gepakt om richting het strand te rijden. San Diego was de bestemming om een lekker weekend te genieten. Na een lange rit van 6 uur kwamen we bij ons hotel aan in het midden van de stad. Snel opfrissen en de stad ingelopen om een hapje te eten bij de Italiaan om daarna een drankje te doen. De volgende dag met een lichte kater wakker geworden om op zoek te gaan naar een ontbijtje in de stad. Na een lange wandeling hebben we een heerlijk broodje gegeten bij de Bagel-shop om vervolgens aan de overkant bij de Starbucks een bak koffie te halen.

Smiddags hebben we de auto gepakt en zijn we naar het strand gereden. Het was vrij fris, 16 graden en bewolkt, maar eenmaal op het strand brak de zon door. Daar hebben we een beachcruiser gehuurd om lekker over de boulevard te fietsen en te genieten van het uitzicht. Het was alweer te lang geleden dat we zee en strand hadden gezien. Na een tochtje op de fiets hebben we ergens wat drinken gekocht om op het strand een beetje te relaxen.

S’avonds zijn we uit eten geweest in Old Town. Ook daar bij de italiaan gegeten om vervolgens de helft van onze “medium” pizza mee te kunnen nemen in een doggy-bag. Bij wijze van goede wil, en gebrek aan het willen tillen van de pizza dozen, hebben we onze pizza cadeau gegeven aan wat swerfers.

Na weer een avond stappen werden we zondag wakker om de laatste dag ng even te genieten van het strand. Nadat we Bram en Stef hadden afgezet bij Seaworld, gingen ik, rick, steven en mark door naar het strand. Het was weer een lekker middagje in het zonnetje liggen bij het zeewater. Aan het einde van de middag zijn we langzaam teruggereden naar Phoenix om daar snachts moe maar voldaan aan te komen.

Het was een heerlijk weekend waar we de frustraties van het niet-vliegen even van ons af konden zetten. Vandaag (dinsdag) hebben Bram en ik voor het eerst sinds een week weer kunnen vliegen. Onze navigatievlucht ging van Falcon Field naar Fort Huachuca (150 mile ten zuiden van Phoenix). Het was weer even wennen, maar wederom een mooie vlucht.

Hieronder de gebruikelijke foto’s van onze avonturen!

Na lang aandringen van onze instructeur hebben we dit weekend met z’n 5-en een roadtrip gemaakt naar de Grand Canyon. We mochten het land niet uit voordat we de schoonheid van de Grand Canyon gezien hadden….aldus Mr. Wilson. Na een vroeg navigatie vluchtje vrijdagochtend naar Yuma en terug stapten ik, rick, mark, steven en bram om 2 uur smiddags de huurauto in. Het was circa 4 uur rijden totdat we bij de Canyon aangekomen waren, en we nog net de zonsondergang konden zien….erg indrukwekkend.

Zoekend naar een hotelkamer zijn we vrijdagavond belandt in Williams, een klein stadje iets ten zuiden van de grand canyon. Na een hele dag in de auto zijn we de cocktail bar ingedoken waar de lokale “familie” al dronken aan de bar zat. De volgende dag vroeg opgestaan en zijn we na een heerlijk ontbijt bij de Denny’s doorgereden om de rest van de omgeving te bekennen. Onderweg hebben we een stukje van de Route 66 meegepakt. (hebben we ook dat weer gedaan).

Op de weg terug nog wat offroad werk gedaan met de Suzuki en daarna een hapje gegeten in Flagstaff. Zaterdagavond waren we weer terug in het vertrouwde Mesa om moe, maar zeer voldaan het bed in te kruipen.

Komende week staan er nog 4 navigatievluchten op het programma. Daarna is het nog een week final exam training en dan komen de 2 eindchecks heel snel dichtbij. Het gaat de komende dagen 42 graden worden….goed heet dus. Gelukkig is het op 9.000 voet een stuk koeler en aangenamer vliegen tijdens het navigeren.

Woensdagavond was het zover….mijn echte allerlaatste (nacht)solo! Na 2 uur te hebben gevlogen met instructeur was het om half 11 s’avonds tijd om sinds lange tijd weer alleen het vliegtuig in te stappen om 5 circuitjes te vliegen op Falcon Field.

Het was als vanouds enorm kicken, en helemaal nu het donker was. Na 2 circuitjes bleek dat er iets niet helemaal goed zat in het electrische systeem. Na de landing ben ik teruggegaan naar het platform en ben ik op een ander vliegtuig overgestapt om de laatste 3 rondjes af te maken. Het moeilijke van in het donker vliegen is het inschatten van afstanden. Vooral met de landing vrij lastig om op het goede moment het gas dicht te trekken en de kist netjes neer te zetten. Na de laatste landing het vliegtuig teruggezet en met een voldaan gevoel thuis een lekker koud Heineken biertje gedronken.

Donderdag en vrijdag heb ik beurtje D14 en D15 gevlogen. Nu is het tijd om weer lekker van het weekend te gaan genieten. Vanmiddag hebben we onze auto maar is grondig schoongemaakt om hem vervolgens te koop te zetten. Nog zo’n 4 weken en dan gaan we alweer op huis aan. Ondertussen gaan de eerste van onze klas die een groep eerder zaten komende week al naar huis om lekker van het mooie weer in nederland te genieten.

Tot die tijd hou ik jullie op de hoogte van de ontwikkelingen vanuit Mesa, Arizona!

Het is alweer even geleden dat ik wat van me heb laten horen, maar bij deze! Het is een druk weekje geweest maar nu toch een gaatje kunnen vinden om even de weblog bij te werken.

Afgelopen weekend een heerlijk weekend gehad. Het begon vrijdag al goed met een avondje stappen in Scottsdale om daarna zaterdagochtend redelijk verslagen door de alcohol mijn bedje uit te kruipen. Na een “slow start” stond er smiddag’s een klassen barbeque bij het zwembad te wachten. Erg gezellig met lekker eten en drinken. Aan het einde van de avond nog even een potje poker gespeeld om vervolgens weer laat op bed te liggen.

Op zondag hebben we het weekend afgesloten met een tochtje in een “tube” over de Salt River. Je kan voor 14 dollar een band huren om je gedurende 2,5 uur door de stroming van de rivier af te laten zakken naar het ophaalpunt. Het was prachtig weer dus het was enorm genieten. Lekker dobberen met z’n allen en een beetje in de zon liggen.

Al met al was het een heerlijk weekend hier in Arizona. Maandag heb ik beurtje D11 gevlogen van het IFR gedeelte. Na een matig vluchtje vrijdag ging het een stuk beter weer. Gisteravond stond ik indeeld op mijn IFR nachtsolo! Na het VFR traject is dit de echte allerlaatste solo die er gevlogen word. Helaas waren er wat onweersbuien rond het veld en kon ik dus niet vertrekken. Balen, maar ik kon gelukkig wel mijn laatste simbeurtje vliegen samen met Bram. Nu sta ik voor vanavond op het rooster voor mijn solo….nu maar hopen dat het weer wel meezit.

Van de 37 IFR vluchten heb ik er nu 19 gevlogen en dus alweer over de helft van het IFR traject en het einde komt langzaam in zicht. Ik zal de foto;s van afgelopen weekend even bij elkaar rapen, maar tot die tijd hieronder alvast wat foto’s!

Groeten uit de USA.

Hier een aantal foto’s van de afgelopen 2,5 week. Inmiddels zit week 11 er alweer bijna op en komt het einde langzaam in zicht. Gister heb ik mezelf beloont met een nieuwe laptop. Met de inmiddels erg aantrekkelijke dollarkoers en een al wat te oude laptop van de Aldi leek het me een goed moment om een nieuwe laptop aan te schaffen. Na lang denkwerk is het alsnog een Apple MacBook geworden. Het was niet makkelijk de stap naar Apple te maken ivm een geheel ander besturingsprogramma, maar het zit enorm strak in elkaar en voorlopig heb ik nog geen spijt.

Afgelopen vrijdag heb ik de eerste module van het IFR traject afgesloten. Het IFR traject bestaat uit 4 modules die elk afgesloten worden met een evaluatie vlucht met de eigen instructeur. Module 1 bestond uit het vliegen van holdings (soort wachtpatroon boven een radiobaken) en het onderscheppen van radio signalen van de verschillende bakens waarmee genavigeerd kan worden. Klinkt wat onduidelijk maar zal jullie de details besparen. Module 2 start maandag en bestaat uit het vliegen van aanvliegroutes (approaches) op vliegvelden.

De temperatuur loopt hier inmiddels op naar de 36 graden. Nog een maandje en dan gaan we toch wel snel de 40-45 graden aantikken. Tot die tijd is het hier nog prima uit te houden.

Na een wat lange stilte uit Arizona hier een kleine update. Vorige week was de familie over voor een kleine vakantie in de zon. Het was een erg lekkere week met veel ontspanning en tussendoor wat beurtjes vliegen. Zondag kwam de delegatie aan vanuit Los Angeles. We hadden een huis gehuurd in Chandler, 25 minuten rijden van Mesa. Erg relaxed met eigen zwembad en alles erop en eraan.

Het was zo ontspannend dat ik zelfs op dinsdag goed ziek ben geworden. Alle stress en spanning van de afgelopen weken kwam er even uit zetten. Gelukkig was het na een middagje op bed allemaal voorbij. De week vloog voorbij. Veel bij het zwembad liggen en zo hier en daar even een klein “roadtripje” maken. Helaas kwam er gisterochtend (maandag) een einde aan de gezelschap. Daar sta je dan weer zonder familie. Toch wel raar na een hele week….

Inmiddels zit ik alweer een eindje in het IFR traject (vliegen op instrumenten). Al 8 beurtjes gevlogen waarvan 5 simulator vluchten. Er is nog een eind te gaan maar langzaam maar zeker komt het einde toch wel in zicht. Het verlangen naar Nederland word met de dag heftiger al mogen we hier absoluut niet klagen met ca. 30 graden. Voorlopig is het nog goed uit te houden hier en kan ik me na een week ontspannen weer vol op de studie gooien.

Foto’s van afgelopen week ontbreken nog, maar zullen komend weekend in volle glorie verschijnen!

Goed nieuws uit de woestijn! Gister heb ik met succes het eerste deel van het USA traject afgesloten. Na ruim 9 weken buffelen op de archer en arrow had ik donderdag mijn eerste check, D45. De 45 check is een soort van pre-check op de echte eindcheck van het VFR traject (vliegen op zicht) D46. Na een lekker vluchtje op donderdag werd ik naarmate de dag vorderde toch wel erg zenuwachtig en gespannen voor de 46 check.

De hele dag heb ik me proberen voor te bereiden op de check. Planning maken, theorie nog een keer doornemen en vooral proberen positief te blijven denken. Erg moeijlijk aangezien D46 een erg strenge check schijnt te zijn. S’avonds om 8 uur was ik mentaal zo moe dat ik maar hopeloos op bed gaan liggen om vervolgens binnen 10 minuten in coma te liggen.

De volgende dag ging om 5 uur de wekker. Opstaan, douche en snel de planning afmaken. Toen ik eenmaal op school aankwam bleek dat het toestel waarop ik zou vliegen kapot was. Balen, want nu moest ik snel een ander vliegtuig regelen en al het papierwerk opnieuw gaan invullen.

Eindelijk ruim op tijd klaar en na een vrij zure oral (mondelinge overhoring over de theorie) werd het tijd om te gaan vliegen. Het ging best aardig al had ik voor mijn eigen gevoel donderdag stukken beter gevlogen. Na de landing op Falcon Field en het uitzetten van de motor kreeg ik snel het verlossende woord….”Nou meneer, u bent geslaagd”!

Er kwam een hoop stress vrij en de opluchting was erg groot. Nu op naar het IFR traject (vliegen op de instrumenten). Vandaag (zaterdag) mag ik meteen beginnen met een simulator beurtje. Erg leuk zo;n nieuwe uitdaging, maar een weekendje vrij was niet verkeerd geweest.

Zondag komt de familie over! Even wat afleiding dus veel leuke dingen doen. Tot die tijd genieten van het prachtige weer….33 graden en geen wolkje aan de lucht!

Tot snel en hopelijk met wat nieuwe foto’s!